In Turkije stond Emrah Kaynar zeventien jaar voor de klas als docent wiskunde. Sinds hij ruim vier jaar geleden naar Nederland kwam, is het zijn wens om ook hier voor de klas te staan. ‘Ik houd van het onderwijs. Leraar zijn is niet zomaar een baan, het is mijn droombaan.’

Emrah verdiepte zich in de mogelijkheden om leraar te worden in Nederland en kwam zo terecht bij Statushouders voor de klas. Samen met zijn vrouw, die ook voor de klas stond in Turkije, volgde hij het traject. ‘Meteen tijdens de eerste les merkten we het verschil tussen het Nederlandse en het Turkse onderwijs. We vroegen ons af waarom de docent niet meer uitlegde en we zelfstandig aan de slag moesten.’

Meer taken
Gelukkig wende dat al snel. ‘De docenten begrepen ons en de communicatie was goed, ook met klasgenoten. Het was een veilige plek om te leren. Nu het afgelopen is, mis ik het wel.’ In januari rondde Emrah het traject af en in februari startte hij als leraar wiskunde aan het VMBO Trivium College in Amersfoort. Dat bleek toch behoorlijk wennen te zijn: ‘Tijdens Statushouders voor de klas leerden we alles over lesgeven, maar in de praktijk heeft een docent veel meer taken. Zoals mentoruren en contact met ouders. Doordat ik nog echt moet nadenken over wat ik zeg in het Nederlands, praat ik langzamer. Dat is moeilijk in het contact met leerlingen en ouders.’

Alleen gevoeld
Die kloof tussen theorie en de praktijk vindt Emrah moeilijk. Het was fijn geweest als er in het eerste jaar na het traject ook nog iemand is die met je meeloopt, vertelt hij. ‘In de klas en tijdens de stage is er nog begeleiding, maar daarna moet je het zelf doen. Alleen al jezelf verkopen tijdens een sollicitatiegesprek is moeilijk, want in onze cultuur doe je dat niet. Ik voelde me echt alleen, ook al zijn de docenten en de schoolleiding heel aardig.’

Tijd om te wennen
In die eerste maand voor de klas dacht Emrah veel na. Wilde hij dit wel? Het antwoord is: ja! Hij houdt van het onderwijs en werkt graag met kinderen. Dit past bij hem. Het gevolg is dat zijn adjunct-directeur hem de kans gaf om verder te gaan als onderwijsassistent, waarbij hij onder andere de docenten wiskunde ondersteunt en leerlingen één op één kan helpen. ‘Dat geeft me meer tijd om te wennen. Dat heb ik nodig. Ik kan niet alles in één keer leren. Met minder verantwoordelijkheden is er meer rust en leer ik sneller.’

Even een tussenstap dus, op weg naar weer voor de klas. Want die droom heeft Emrah niet opgegeven. ‘Ik ben blij dat ik Statushouders voor de klas heb gevonden. Het is misschien wel de enige kans om weer voor de klas te staan. Een kans om een nieuw leven op te bouwen, met dat wat ik het liefste doe.’