Nu ik bijna een jaar bezig ben als voorzitter van Midden Nederland Leert vragen mensen mij vaak hoe het en wat mij opvalt in deze rol. Ik vind het ontzettend leuk en uitdagend om te kijken hoe je in een uitgestrekte regio samenwerking kunt stimuleren en om aan te slag te gaan met een maatschappelijke uitdaging, namelijk voldoende goede leraren en schoolleiders te krijgen voor goed onderwijs. Dat is altijd een proces van twee stappen vooruit en een terug, maar per saldo ben ik niet ontevreden. Samenwerken is namelijk ingewikkeld zegt iedereen maar waarom eigenlijk?

Samenwerken vraagt dat je iets van je eigen positie of zeggenschap inlevert ten faveure van het grotere belang. Altijd leuk om het over te hebben met een biertje in het café als het over anderen gaat maar ja, als het jezelf betreft of jouw organisatie wordt het ingewikkeld. Als bestuurder of schoolleider wil je zelf het liefst alles te vertellen hebben over jouw studenten, leraren en budgetten. Het is toch immers mijn school?

Dat is maar ten dele waar: je bent als bestuurder inderdaad bestuurlijk verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van de stichting, maar het gaat om belastinggeld en dat maakt een school iets anders dan een bedrijf met aandeelhouders. De maatschappelijke opdracht zou centraal moeten staan en dat vraagt soms over je schaduw heen springen en een beetje delen met elkaar. Lastig, omdat overleggen met jezelf altijd sneller gaan, maar het besluit er niet altijd beter van wordt.

Verschil in urgentie

Hoe gaat dat dan bij Midden Nederland Leert? Best goed, ik proef dat we meer met elkaar willen delen en uitproberen, maar dat het echt samenwerken soms ingewikkeld is. Zeker als er verschillen in urgentie zijn, niet elk bestuur of school voelt nu al het lerarentekort in alle hevigheid. De waan van de dag en bezuinigingen houden iedereen bezig en dan is een termijn van een paar jaar soms ver weg.

Als ik er individueel met bestuurders en schoolleiders over praat, ziet iedereen wel de urgentie op termijn, maar niet altijd nu meteen. Toch is dat precies wat we proberen in onze Onderwijsregio: samen kijken en leren, zodat we niet verrast worden én oplossingen hebben voordat we een echt probleem hebben.

Ook in de zorg en de techniek

Kijkend naar andere sectoren zie ik dat we als onderwijs niet de enige zijn die hiermee worstelen en manmoedig van alles proberen. De zorg en de techniek zijn al langer bezig bijvoorbeeld, en ook daar blijft het ingewikkeld. Het aantal mensen op de arbeidsmarkt neemt immers niet toe en instellingen of bedrijven voelen eveneens concurrentie naar elkaar toe. Net als in het onderwijs blijkt dat het gaat om kleine stapjes en je successen vieren.

Dat zie ik bij Midden Nederland Leert ook: tijdens de laatste ALV hebben we weer een paar stapjes gezet. Manmoedig voorwaarts en kijk wat er allemaal wél kan. Zet dat in de etalage. Het zijn mijn antwoorden op de vragen hoe het gaat en ik daag iedereen uit om dit uit te dragen. Samen komen we immers verder.

Patrick Banis
Voorzitter Midden Nederland Leert